Xaponeses en Brasil e unha galega en Xapón

landmark towerNo ano 1999 o traballo levoume a Xapón algo máis dunha semana e ademais en moi boa compañía, pois fun cunha amiga que vivira alí dous anos á que creo que nunca lle agradecín bastante todo o que me moveu por Tokio, ensinándome eses sitios que soamente coñeces cando pasas algún tempo nalgún lugar así.

Desde a miña curta experiencia, podo dicir que os xaponeses son os perfectos anfitrións (algo impresionante) feito que choca coa falta de contacto físico que existe co visitante. Eu xa estaba avisada pola miña amiga Eva de que non debía estender a man durante unha presentación salvo que a outra persoa o fixera primeiro e que en ningún caso debía dar os tradicionais dous bicos que damos por aquí cando nos presentan a alguén. As presentacións ían acompañadas entón dalgunha reverencia e nalgunha ocasión, dun tímido apretón de mans.

Tiven ademais a oportunidade de coñecer a algúns dos seus amigos e quedei moi sorprendida cun chamado Rogerio. Rogerio era máis ou menos da miña idade e debía o seu nome aos seus avós, que residían en Brasil. Eu naquel momento descoñecía a existencia dunha numerosa poboación nipona en Brasil, debida a unha migración masiva sucedida nos comezos do século XX como resultado dun acordo entre ambos países (Xapón tiña un exceso de poboación e Brasil unha necesidade de man de obra). Rogerio visitaba con frecuencia aos seus avós e falaba moi ben portugués, polo que puidemos comunicarnos facilmente en portugués e galego botando man de vez en cando dalgunha palabra en inglés. Fíxome moita gracia a forma na que se sorría cando observaba algún comportamento "moi xaponés" e como movía a cabeza de lado a lado mentres o facía, pois os seus rasgos dicían unha cousa e os seus xestos outra. Era como ver a Obélix dicindo aquilo de "están tolos estes romanos" pero coa indumentaria de lexionario.

Podería contar mil anécdotas como que o hotel no que estiven aloxada non tiña planta número 4 porque é un número que trae mala sorte, ou que os xogos de louza van por deceas e non por ducias, que tiven a oportunidade de cear nun restaurante (onde todo estaba riquísimo) no que se pagaba por tempo e non polo que comías, que o metro de Tokio estaba sempre impecable a pesar de recibir diariamente a máis de 20 millóns de persoas,… pero permitide que remate esta entrada falando do Landmark Tower, situado en Yokohama. Este impresionante edificio contaba (e conta) con 70 pisos e un dos ascensores máis rápidos do mundo, capaz de alcanzar unha velocidade de 45 km/h. A vista que se desfruta desde a súa parte máis alta non se pode describir con palabras e eu tiven a grandísima sorte de que me tocara subir de noite.

A imaxe que acompaña este post é a entrada que me regalou Eva para subirmos xuntas un pouquiño máis perto do ceo. Moitas grazas por TODO, Eva!

Os vagalumes e a contaminación lumínica

Como cada verán veño cos meus fillos ao mesmo cámping ao que viña de nena cos meus pais (xa hai uns trinta anos diso). Lembro que cada noite nos xuntabamos toda a rapazada do mesmo tempo (anos arriba-abaixo) e xogabamos ás  agachadas por todo o cámping. Era moi habitual compartir escondite con todo tipo de bichos e os vagalumes eran dos máis celebrados.

Hai moitos anos que deixei de velos e onte un bo amigo comentaba que a contaminación lumínica é en parte responsable da súa desaparición en moitos lugares. Parece ser que a iluminación artificial non deixa que se atopen na escuridade da noite e se reproduzan. Que pena, verdade?

vagalume

Imaxes 3D caseiras

Xa o sei, aproveito o verán para tratar no blog cuestións menos académicas que durante o curso, pero é que todos estamos de vacacións 🙂

Hoxe falarei dos primeiros recordos que teño das películas 3D (preparádevos para viaxar no tempo) e tamén de como obter imaxes 3D de forma caseira.

A principios dos anos 80, máis concretamente no ano 83 estreouse “El Tesoro de las Cuatro Coronas”, protagonizada entre outros nada menos que por Ana Obregón! Meus irmáns, curmáns e eu fomos ao cine perfectamente equipados coas nosas “gafas especiais” e alucinamos con cada efecto da película. Non me preguntedes por moitos detalles pero lembro unha serpe que parecía saír da pantalla e que nos deixara impresionadísimos a todos.

cine 3d

O seguinte episodio que recordo na miña experiencia 3D foi unha peli emitida pola única canle de televisión que existía naquel entón (ou case, porque na 2 case sempre había deporte). Lembro a todos os nenos encargando no quiosco do barrio as imprescindibles gafas para desfrutar daquel western no que tiñamos que esquivar frechas e machadas. Maxia pura e unha peli terriblemente esquecible 🙂

Moitísimo tempo máis tarde tiven a oportunidade de testar a idea dun compañeiro de facultade (gracias Xesús!). Disparou unha diapo dun obxecto e movéndose lateralmente un paso, disparou de novo. As dúas diapos foron proxectadas simultaneamente  (de forma que se solaparan sobre unha pantalla) empregando dous proxectores e poñendo un polarizador á saída de cada un deles (tendo coidado de que ambos estiveran cruzados). O observador só necesitaba un par de polarizadores cruzados e tachán, unha proxección 3D!

Podedes simplificar a montaxe se empregades un par de visores de diapos (como o que podedes ver na figura) pegados entre si para que cada ollo soamente poda ver o que lle corresponde (coma no caso dos polarizadores). Xa me contaredes se facedes a proba e sobor de todo, tentade non variar moito o encuadre cando vos despracedes lateralmente para sacar a segunda diapo.

Astronomía de baixo custo

Aproveitade as fermosísimas noites de verán con ceos cheos de estrelas para practicar a astrofotografía. Non é necesario ter un telescopio, chega cuns prismáticos, un trípode, unha cámara de fotos dixital e algo de paciencia.

Na imaxe podedes ver unha foto que saquei  posicionando manualmente a cámara dun teléfono móbil no ocular duns prismáticos montados nun trípode.

lua

E se queredes saber como se fabrican uns prismáticos, botádelle un ollo ao vídeo que vén a continuación.

Viaxe no tempo

O tema das viaxes no tempo non é algo novo e tampouco o é a súa presencia no cine. O tempo nas súas mans, que foi a tradución dada á película do ano 1960 The Time Machine, é probablemente unha das máis representativas:

Recentemente, a serie The Big Bang Theory homenaxeou esta película no capítulo 14 da primeira temporada “The Nerdvana Annihilation”. Encántame esta serie e aínda que levo rido moito con ela, creo que esta escena ten o récord 🙂 Non vos perdades a Sheldon e os seus colegas!

<object width=”443″ height=”357″><param name=”movie” value=”http://www.youtube.com/v/2aVS0XlcN04&amp;hl=en_US&amp;fs=1?rel=0&amp;color1=0x2b405b&amp;color2=0x6b8ab6″></param><param name=”allowFullScreen” value=”true”></param><param name=”allowscriptaccess” value=”always”></param><embed src=”http://www.youtube.com/v/2aVS0XlcN04&amp;hl=en_US&amp;fs=1?rel=0&amp;color1=0x2b405b&amp;color2=0x6b8ab6″ type=”application/x-shockwave-flash” allowscriptaccess=”always” allowfullscreen=”true” width=”443″ height=”357″></embed></object>

A retroalimentación e os Beatles

Desde o punto de vista da realimentación, os sistemas de control clasifícanse en sistemas en lazo aberto e en lazo pechado. Nos sistemas de control en lazo pechado, mostréase a saída para comparala cun sinal de referencia e facer as modificacións que permitan minimizar a diferencia entre ambas, de maneira que é posible facer un axuste progresivo do sinal de saída. Pero o fenómeno da realimentación, retroalimentación ou feedback non só está presente nos sistemas de control e non sempre ten resultados tan positivos.

Seguro que todos tivestes a ocasión de escoitar o desagradable chío que se produce ao achegar un micrófono a un altofalante ou a un amplificador. Sucede que o son recollido polo micrófono, e amplificado e emitido polo altofalante, é de novo recollido polo micrófono e amplificado e emitido polo altofalante, chegando así ao que denominamos acople.

De todas formas, o acople que se produce no caso das ondas sonoras tamén pode ser aproveitado para facer música. Mentres ninguén diga o contrario, parece ser que os Beatles foron os primeiros en empregar este efecto nunha canción e moitos os que decidiron incorporalo posteriormente. Corría o ano 1964 cando os catro de Liverpool estaban gravando I Feel Fine e descubriron accidentalmente este son ao apoiar unha guitarra no chan. Un gran comezo para unha gran canción que podedes ver no seguinte vídeo:

Carga o teu móbil sen cargador

A inexcusable falta de compatibilidade entre diferentes marcas de teléfonos móbiles, fai que cada vez que cambiamos de aparato sexa preciso renovar tamén o cargador. Esta situación pode cambiar con propostas tan interesantes coma o Duracell MyGrid, capaz de cargar ate catro dispositivos ao mesmo tempo sen necesidade de conexión cableada e válido para todo tipo de móbiles e gadgets en xeral. Haberá que probalo!

Duracell MyGrid

Aproveito para lembrarvos que o material de refugallo é sempre benvido no taller 1 de Pastoriza, onde temos unha boa colección de cargadores de móbiles doados polos alumnos, que re-utilizamos como fontes de tensión.

Visto en Ya está el listo que todo lo sabe

O meu primeiro ordenador

No mes de Abril Jorge Gómez, profesor de tecnoloxía en Compostela, publicaba no seu blog unha entrada onde nos relataba as características do seu primeiro ordenador, un Commodore 64. Lembro que cando o lin entón pensei en realizar o mesmo exercicio de nostalxia…

A principios dos anos 80 o ordenador doméstico máis vendido era o Spectrum, e por tanto tamén o que ofrecía máis posibilidades á hora de conseguir e intercambiar xogos. Meus irmáns e eu nos puxeramos de acordo para pedilo por Reis ate que coñecimos os MSX, un estándar que aseguraba a compatibilidade mesmo entre ordenadores de diferentes marcas. Así foi como escollimos o Hit Bit de Sony.

hit bit sony

Mercámolo nunha tenda distribuidora de Sony que xa non existe e custou arredor de 60000 pesetas (uns 360 €) que era moito diñeiro naquel momento. Cando chegabas a casa e abrías a caixa, o único que atopabas era o que podedes ver na imaxe: un teclado con dúas fendas de entrada para cartuchos de memoria e 16 KB de memoria RAM. Xa vedes, nin rato nin monitor, había que conectalo ao televisor cun cable coaxial.

Algúns modelos doutras marcas incorporaban un reprodutor de cintas magnéticas que permitía cargar información no equipo e tamén gardala, pois non había nada parecido a un disco duro.  O Hit Bit, non pero sempre podías conectarlle un radiocasete  mono que tiveras por casa.

Desde a perspectiva actual os xogos resultan moi simples, pero naqueles tempos nos parecían absolutamente xeniais.  Tiñamos tres posibilidades para conseguilos:

  1. Mercar un cartucho que podías cambiar sempre que quixeras por calquera dos que había dispoñibles na tenda onde adquirimos o ordenador.
  2. Gravar xogos nunha cinta e cargalos no ordenador coa axuda dun radiocasete e un pouco de paciencia (tardaban varios minutos).
  3. Mercar unha revista especializada e teclear por turnos as interminables liñas de código (sempre cruzabamos os dedos para que o ordenador non se apagara sen ter gravado antes nunha casete). Así foi como conseguimos, por exemplo, unha versión moi básica do Arkanoid.

O noso xogo favorito era o Athletic Land. Tamén estaban o Hero, o Nemesis ou o Penguin Adventure, pero o Athletic Land foi o que máis tempo tivemos na casa antes de cambialo finalmente na tenda.

Se queredes probar este xogo e outros, podedes botarlle un ollo a JuegoTK, que ofrece a posibilidade de xogar online. Eu xa estiven recordando tempos…

Cal foi o voso primeiro ordenador???

Memoria de elefante

Existen materiais capaces de recuperar a súa forma logo dunha deformación plástica simplemente aplicando calor. Estes materiais reciben o nome de materiais con memoria de forma. Botádelle un ollo a este vídeo onde o mango da culler está parcialmente fabricado con nitinol. Veredes o que sucede cando a culler se introduce no líquido quente que contén a taza…

magic_teaspoon

1, 2, 3, 4, 5…

coche

Que vos parece o despezamento do Hyundai Genesis 2010? O envío é de Suso, colaborador deste blog e para ver acceder á ligazón onde se publica esta foto e un post moi interesante, soamente tedes que facer clic nela.