Para ir abrindo boca

Como xa comentei, ao longo dos próximos días farei un post coas fotos da IV Exposición-Concurso que celebramos o luns 22 de Xuño no IES de Pastoriza. Mentres, déixovos cun vídeo que colgou o noso compañeiro de Santiago Jorge Gómez acerca da mostra de proxectos realizada o día 12 de Xuño no Toural. Así poderedes ver o ben que traballan tamén outr@s chic@s de toda Galiza

IV Exposición-Concurso de Proxectos de Tecnoloxía

Un curso máis celebramos a exposición-concurso de proxectos de tecnoloxía. Como mañán entregaremos os premios nas diferentes categorías durante o festival de fin de curso que terá lugar no centro cívico, ides permitir que polo momento me reserve o nome dos gañadores 🙂

Nos próximos días colgarei fotos de todos os proxectos expostos e tamén o resultado do concurso. Moitas gracias en nome das tres profesoras do departamento a todos os participantes, a todos os asistentes e a todos os colaboradores que fixeron posible desfrutar un ano máis dos vosos traballos.

Ate dentro duns días!!!

Día das letras galegas en Pastoriza

Achégase o día das letras galegas e @s alumn@s de 3º e 4º quixeron render homenaxe a Ramón Piñeiro con este impresionante mural que decora a parede da entrada do noso instituto. Detrás deste fantástico traballo están Mª José Núñez, xefa do departamento de Plástica e Montse Collazo, xefa do departamento de normalización lingüística.

Ao longo destes días @s alumn@s participarán pegando as súas contribucións no mural. Noraboa a tod@s!!!

Visita a Citroën e ao CAT (segunda parte)

Chegamos ao Concello onde nos agardaba Andrea, a responsable do Centro de Artesanía Tradicional (CAT) que sería a nosa guía durante a visita. A idea inicial cando decidimos acudir ao CAT era coñecer a colección de ferramentas de oficios tradicionais que se expoñen alí de forma permanente. Para a nosa sorpresa, estaba tendo lugar un dos cursos de cestería que se imparten no centro e así tivemos a ocasión de coñecer a Antonio, o único cesteiro de formación tradicional que queda en activo en Galicia. El e os seus alumnos estaban a traballar en pezas que xa comezaban a tomar forma. Un luxo coñecer de primeira man as técnicas da cestería tradicional!

Na seguinte imaxe podemos ver unha representación das diferentes pezas de alfarería que se expoñen actualmente no CAT. Andrea explicounos as diferencias entre os cacharros elaborados en zonas como Buño, Gundivós ou Niñodaguia amosándonos pezas características de cada unha delas.

Coñecimos tamén as ferramentas empregadas polos ferreiros e os carpinteiros e chamou a nosa atención o feito de que non hai tanto tempo, as vaixelas eran de madeira pois a louza era obxecto de luxo. Podedes ver tamén na imaxe o tamaño dunha fechadura coa súa correspondente chave. Enorme, verdade?

Finalmente Andrea falounos dos alabardeiros e as tecelás. Contemplade o resultado dun traballo realizado por mans expertas.

Sabiades que eran poucas as persoas que podían colocar o urdido no tear? Parece ser que unha vez rematada unha peza, as tecelás cortaban os fíos sobre os que se montaba no tear a fin de gardar a urda para utilizar nas seguintes pezas.

O tempo voou escoitando a Andrea falar de artesanía tradicional e tivemos que marchar a comer. Mario, o noso chófer, levounos de volta ao instituto onde Ana, sempre tan riquiña, deixou que fixeramos tempo na cafetería ate que tocou o timbre anunciando o fin dunha boa xornada. Agardo que teñades desfrutado da visita tanto coma eu!!!

Visita a Citroën e ao CAT (primeira parte)

8:50 do luns 27 de Abril. Todo listo! Saímos para Vigo!

Chegamos unhas dúas horas máis tarde á entrada de Citroën onde nos agardaba Romina, a nosa guía para realizar a visita. Poñemos as punteiras de goma, a bata, o chaleco, as gafas de protección e accedemos a unha das zonas onde se realizan soldaduras de pezas. É impresionante comprobar a precisión coa que traballan os robots nunha coreografía perfecta para ensamblar as diferentes pezas que conformarán a carrocería do automóbil. Algunha chispa salta ate onde estamos nós dando sentido ao equipo de protección que puxemos antes de comezar a ruta.

Saímos cara a seguinte etapa. Agardamos ver todo o proceso de fabricación coa excepción da fase de pintura pois, nos informa Romina, teriamos que cambiar de indumentaria de novo e non parece que vaia sobrar o tempo. Facemos unha parada para observar atentamente como se coloca o motor. A nosa guía cóntanos que estes veñen previamente montados e de aí pasamos a un dos momentos máis sorprendentes, a etapa de embutición. É incrible ver como os moldes actúan sobre as planchas de aceiro para conformar as diferentes pezas do automóbil. Sorpréndenos o pouco espesor das láminas de aceiro (apenas 5 mm). Na imaxe, unha das poucas que nos permitiron sacar, podemos ver un dos primeiros moldes que se empregaron na fábrica. Cos moldes actuais todo resulta máis fácil.


Chegamos á seguinte parada na que vemos como se colocan os cristais e as portas dos diferentes modelos. Os coches van tomando forma diante dos nosos ollos.

Chegamos ao final da visita onde os automóbiles xa rematados pasan unha serie de tests para comprobar que todo funciona correctamente. Romina coméntanos que aqueles que non pasan satisfactoriamente os controis son revisados de novo para solucionar os problemas e que nalgunhas ocasións, poucas, é necesario desfacer totalmente o vehículo para comezar de novo.

Actualmente prodúcense 1654 automóbiles cada día na planta que acabamos de visitar. Este dato é aínda máis sorprendente se temos en conta que nas primeiras instalacións de finais dos anos 50, a produción era dun coche por día. Sabedes canto se tarda en fabricar un dos vehículos que se producen en Vigo? Da orde de dúas horas. Incrible, verdade?

Despedímonos de Romina dándolle as gracias por ser unha excelente anfitriona e pola súa infinita paciencia á hora de dar resposta a todas as preguntas que lle prantexamos, e saímos cara ao Centro de Artesanía Tradicional.

4º ESO: Visita a Citroën

citroenO pasado luns día 20 os alumnos de 4ºA e 4ºE visitaron a cadea de produción de Citroën e o próximo luns día 27 tócalles aos alumnos de 4ºB e 4ºD. Aproveitaremos tamén para achegarnos ao CAT (Centro de Artesanía Tradicional) no que teremos a ocasión de desfrutar dunha visita guiada. A xornada promete!!!

Para os que vides:

  • Lembrade traer a autorización asinada se todavía non o fixestes.
  • Non é necesario que traiades bocadillo porque á vista do tempo, comeremos “a cuberto” 🙂
  • Non subades ás aulas ao chegar ao instituto o luns pola mañán. Agardade polo autobús abaixo (eu xa estarei alí).
  • Botádelle un ollo de novo ás normas que enviaron desde Citroën e lembrade que hai que levar calzado deportivo ou zapatos de punta redonda.

Boa fin de semana!!!

De aqueles blogues estas redes sociais

Que sabedes das redes sociais? Aprendede un montón con este imprescindible post. A súa autora, Tati Mancebo, ten unha ampla experiencia profesional no ámbito da xestión cultural.

En 2003 comezaron a popularizarse os blogues. Construír unha web de deseño simple cos contidos organizados cronoloxicamente abriu a porta pública a todas as persoas que tiñan algo que dicir. E mudaron a face de Internet, até aquel momento inzada de páxinas estáticas que servían unicamente como medio de contacto ou bases de datos. Servizos como Blogia, Blogger e Blogalia, nun principio, foron secundados por outros como Tumblr e Blogaliza, o primeiro servidor galego de blogues. Un blogue para cada individuo consciente de pertencer á comunidade dos produtores de contidos.

Os comentarios eran habituais e a lectura dos que te seguían de obrigado cumprimento, independentemente do interese propio por uns asuntos ou por outros. Co tempo o número de blogues multiplicouse, os comentarios fixéronse máis escasos, as visitas mesmo nos blogues máis populares, baixaron considerabelmente e en Galiza falouse por ver primeira da morte do blogomillo, entendendo por este a comunidade de blogues escritos en galego.

redes
Mais coa popularización dos blogues e o costume estendido de comunicación a través das SMS naceu o microblogueo, asentado en servizos como Twitter, inicialmente condenado ao fracaso pola opinión experta pois non se albiscaba ningunha das súas funcións actuais agás en caso de xeneralizarse o seu uso, premisa que non demorou moito en facerse realidade, e todos os seus clons, entre o que se encontra o servizo galego Lareta. O microblogueo permitía presenza e relevancia na rede sen o gran esforzo que esixía escribir un post case a diario, escrito pensando máis a estas alturas no interese dos lectores que no propio. Dicir onde estabas e que andabas a facer, alén de reflexións circunstanciais sobre temas de actualidade eran suficientes para seguir movendo pequenas masas. Ademais incluiuse no soporte a posibilidade de subscribirse por RSS ás anotacións ou actualizacións de estado das persoas que nos seguían ou que nos parecían interesantes, ferramenta de grande utilidade nun mar cada vez máis cheo de auga.

A relevancia das identidades dixitais xa non dependían dos visitantes anónimos que pasasen polas súas casas cada día senón dos seus grupos de amigos e da relevancia destes para atraer outros novos. E ao mesmo tempo, apareceron as chamadas redes sociais temáticas ou especializadas en determinados medios para compartir información: Youtube e Vimeo para partillar vídeos, Flick, Picasa ou Photobucket e outros para exhibir e compartir fotografías, Linkedin para promoción e contacto profesionais… Até hoxe en día, que coexisten redes orientadas case cara a calquera tema: mascotas, viaxes, deporte, gastronomía etc.

E cando semellaba que Myspace se especializaba cada vez máis como ferramenta indispensábel entre os profesionais da música, lonxe da rede de redes que pretendía ser, e outras redes xeneralistas de ámbito global perdían fol, apareceu Facebook e deu o golpe: 175.000.000 de usuarios no mundo que aumentan en 500.000 cada día. Fálase de 8.000.000 de usuarios no Estado Español e o Faro de Vigo aventurouse a calcular o outro día que os galegos chegan a 100.000.

A xente anúnciase, mantén os seus amigos informados do que fai, do que lle pasa pola cabeza, conspira, protesta, lerchea, experimenta, mostra fotos, vídeos, ligazóns interesantes, vaia, o mesmiño que antes pero en calquera momento desde un ordenador ou, cada vez máis, desde un móbil mediante aplicacións como Pixelpipe, que permiten actualizar o estado en todas as redes ao mesmo tempo, sen necesidade de ir pasando por cada unha delas. E todo isto sen falar xa doutras como Qik e Kyte, que permiten subir vídeos e imaxes desde o móbil directamente a Internet en tempo real, e de aí a Facebook e outras redes sociais, sen necesidade de almacenalos na memoria do aparello.

E ti, cantos amigos tes?

Trebellos

Trebellos é unha web onde se publica o traballo de análise de obxectos dos alumnos de PDC do IES Primeiro de Marzo de Baiona. Se entrades, poderedes ver como son as “tripas” dunha calculadora, un mando da tele ou un secador do pelo, por poñer algún exemplo. Un traballo estupendo que nos vén recomendado dende tecnoloxia.org

As 24 horas de Le Mans para vehículos ecolóxicos

Carreiras para coches ecolóxicos!!! Non deixedes de ler este sorprendente post escrito por Suso Pensado, profesor do departamento de Francés do IES de Pastoriza.

O deporte comeza a estar menos reñido coa sensibilidade ecolóxica e a busca de alternativas ós carburantes fósiles. A proba máis palpable ten lugar no mítico circuito de Le Mans onde se disputa a carreira de resistencia máis importante do mundo. E é que este circuito non ten parada en todo o ano, pois, ademais das 24 horas de coches, celébranse tamén as 24 horas de camións, de motos, de bicicletas e mesmo de patíns. E asegúrovos que non van precisamente de paseo!

Volvendo ao que nos interesa neste momento, en xullo deste ano terá lugar a primeira carreira de coches ecolóxicos, construídos a pequena ou gran escala, pero dispostos á venta no mercado. É dicir, non se trata de prototipos, senón de vehículos preparados para circular polas estradas. Xa se sabe que a carreira se disputará en varias categorías, con coches eléctricos, híbridos, de hidróxeno, de gas natural e de biocarburantes. O obxectivo, polo de agora, non é tanto a velocidade, como demostrar que as tecnoloxías limpas, como a do Venturi Astrolab solar que presentamos na foto, son viables hoxe en día.

venturi astrolabVenturi Astrolab, vehículo solar que participará nas 24 horas de Le Mans para coches ecolóxicos.


E dicimos polo de agora, porque algo se está movendo na carreira francesa de resistencia. Se hai uns anos os vehículos diesel revolucionaron a resistencia ó copar as primeiras prazas cos Audi TDI, Peugeot aposta máis forte aínda presentando o seu 908 híbrido diesel para correr na carreira absoluta das 24 horas de Le Mans 2009. O prototipo xa está a punto, pero mantense o suspense sobre a súa presentación oficial. Anunciárase a súa participación para os 1000 quilómetros de Shanghai no pasado mes de novembro, pero a suspensión desta carreira obrigou ós aficionados a armarse de paciencia para demostrar
dunha vez por todas que o gusto polos automóbiles rima perfectamente co respecto polo medio ambiente e o consumo racional de enerxía.

peugeot 908 hibridoO Peugeot 908 Híbrido competirá con moita probabilidade nas 24 horas de Le Mans, 2009.

Keitai shosetsu ou novelas en sms

Nesta ocasión temos a sorte de contar coa colaboración de Montserrat Collazo, profesora do departamento de Lingua Galega do IES de Pastoriza, que nos propón un novo uso para o noso teléfono móbil.

Dende o teu móbil

  • envías mensaxes
  • anotas na axenda
  • fas fotos
  • consultas Internet
  • escoitas música
  • fas pequenas movies
  • oriéntaste co GPS
  • xogas cos marcianitos…

Fas case, case de todo ademais de falar por teléfono.

Agora imaxina que podes facer aínda máis cousas, por exemplo… publicar unha novela. Si, publicar unha auténtica novela. Isto é o que está de moda en Xapón hoxe. Alí como aquí todo o mundo leva no peto un teléfono móbil, pero alí máis que aquí a xente adica moito tempo aos seus desprazamentos diarios da casa ao traballo ou ao instituto.

Alí (a diferencia do que pasa aquí) non está moi ben visto falar a través do móbil no tren ou no bus, pero si consultalo. En Xapón a rede vai moi rápido e é de fácil acceso polo que todo o mundo se entretén coa súa microcomputadora.

O ano pasado, cinco dos dez best sellers do Xapón saíron en formato móbil. As súas autoras son case sempre mulleres moi novas e que medraron lendo mangas. Todas elas son moi habelenciosas co teclado do seu teléfono e as novelas que escriben van dirixidas fundamentalmente a un público adolescente, polo tanto cunha temática moi emotiva e moi triste: amores imposibles, celos, mortes de xoves, etc.

Todas escriben polo mero gusto de escribir, pois non cobran polo seu traballo, aínda que sexan lidas por millóns e millóns de seguidores.

Como funciona este tipo de edición? Pois moi doado; un pode subscribirse por só 3€ ao mes, a unha ou varias novelas vía móbil e -entrando a través de internet- vas baixando cada día un capítulo. Necesitas un teléfono con tecnoloxía i-mode e conexión a internet.

A de máis éxito en Xapón o ano pasado: Koizora (Ceo de amor) tivo máis de 25 millóns de lectores. Comezou sendo unha keitai shosetsu (novela de móbil), pero pronto deu lugar a unha película, despois a un dorodrama (telenovela de poucos capítulos) e por fin foi publicada en papel.
Outra que tamén tivo unha magnífica acollida foi Un litro de lágrimas (dramón onde os haxa) con máis de 20 millóns de lectores (tamén adaptada ao cine).

Este fenómeno xa se estende por Corea do Sur e China polo que pronto o teremos como algo habitual nos nosos terminais móbiles.

En España e Hispanoamérica xa se fixeron os primeiros intentos e así autores pertencentes ao movemento Cyberpunk como Javier Lorente ou outros chegados da “literatura tradicional” como Suso de Toro ou Patricia Suárez xa deron un paso adiante. Pero aquí seguimos botando algo en falta: onde están as nosas escritoras de keitai shosetsu, esas rapazas novas que tan ben se manexan co teclado do móbil?

O Congo na mochila

Reabro a sección de colaboracións do blog con esta interesantísima entrada escrita por Nacho Menéndez, profesor do departamento de Ciencias Sociais do IES de Pastoriza.

Xoguemos ao Trivial.
– Pregunta: Onde está a República Democrática do Congo?
– Resposta: en África central.
– Pregunta: Enumera polo menos tres instrumentos electrónicos co cualificativo de “tic”.
– Resposta: Teléfono Móbil, GPS e ordenador con sistema wifi.
– Pregunta: Que ten que ver a República Democrática do Congo cos “aparatos” anteriormente mencionados?
– Resposta: O coltán.
– Que é o coltán?
– Resposta: É unha contracción de dous minerais, a columbita e a tantalita. O coltán é fundamental para o desenvolvemento da telefonía móbil, a fabricación de ordenadores, a PlayStation, os mísiles chamados intelixentes, incluso para os implantes de órganos.
Os milagres do coltán débense ás súas particularidades. É capaz de soportar temperaturas moi elevadas. Almacena carga eléctrica temporal e libéraa cando é necesario. É altamente resistente á corrosión.
– Pregunta: Onde se atopan os maiores xacementos do mundo de coltán?
– Resposta: O 80% das reservas están na rexión de Kivu e Itari, ao leste da República Democrática do Congo (ver mapa).

mapaEsta é unha das zonas máis violentas do mundo. A loita de cinco grupos armados apoiados por países veciños como Ruanda, Uganda e Burundi polo control do coltán, provocaron o desprazamento dunhas 250.000 persoas o pasado mes de outubro. En total hai polo menos -segundo Amnistía Internacional- 1,2 millóns de persoas desprazadas en Kivu Norte. É incalculable o número de mulleres e nenas que teñen sufrido violencia sexual.

Algunhas cifras máis que nos axuden a situar a catástrofe humanitaria que vive O Congo:

  • Cinco millóns de persoas mortas dende 1998.
  • 30.000 nenos e nenas recrutados polas diferentes forzas armadas ao longo destes dez anos. Estímase que aínda hai entre 3.000 e 7.000 menores soldados e esta cifra podería estar aumentando (datos de Amnistía Internacional).

– Última pregunta: Mira o teu móbil, ou o teu ordenador, ou o teu videoxogo… que pensas?