PICAXE: primeiras probas en vídeo

Este curso creo que vou ter docencia en 4º e por primeira vez traballarei con PICAXE. Ate agora sempre fixera control programado a través do porto paralelo dun ordenador, activando e desactivando pines directamente, o que nos permitía o control de dispositivos.

Así construímos un autobús cabledirixido ou un sistema de semáforos, pero cada vez hai menos ordenadores con porto paralelo e tamén con W98, que é o que se precisa para poder controlar o porto con MSWLogo sen ter que parchear.

PICAXE ten moitísimas vantaxes e unha delas é o baixo custo, polo que partindo de cero, mercamos un kit para facer as primeiras probas na casa. Acabo de subir á canle de YouTube unha delas na que se controla a frecuencia de emisión dun altofalante (dun xoguete caseiro que pasou a mellor vida) cun divisor de tensión constituído por LDR.

Ver  vídeo.

Contásme un conto?

rorys_story-cubesEsta colección de dados contén nas súas caras diferentes imaxes. Lánzaos e trata de inventar unha historia con todas as palabras que che saian.

Pode ser un exercicio interesante para clase de lingua, un xogo divertido para as clases de titoría ou atención educativa, un reto para probar entre amigos e tamén unha boa axuda para cando os peques da casa piden un conto novo cada noite 🙂

Visto en nopuedocreer.

Maxia e neurociencia

Como fan os magos e ilusionistas para conseguir que vexamos o que eles queiran?

Por que as ras soamente poden ver as moscas cando se moven e nós podemos ver obxectos estáticos?

Hai pouco un dos habituais de amazings recomendaba un capitulo en particular do sempre interesante programa Redes dirixido e presentado por Eduard Punset e que vos recomendo que vexades.

Eduard Punset, a neurocientífica Susana Martínez-Conde (do Laboratorio de Neurociencia Visual do Instituto Neurolóxico Barrows, en Phoenix (Arizona)) e o mago Miguel Ángel Gea fálannos de como percibimos un sinxelo truco de maxia a nivel neuronal. Vou recompilar algunha da información que se ofrece na reportaxe pero a miña recomendación é que non vos perdades o vídeo.

tophat0006

  • Atención endóxena: normalmente é voluntaria e consiste en orientar a nosa atención a procesos internos, tales como pensar se alguén leva o reloxo na man dereita ou esquerda.
  • Atención esóxena: normalmente é involuntaria e adoita ser o resultado dun estímulo externo como por exemplo un ruído.
  • Cegueira de cambio: podemos recibir un estímulo correctamente e con todo non percibir un cambio moi grande porque non se lle presta atención, e isto sucede porque outros estímulos máis potentes captan a nosa atención sensorial. Por exemplo un movemento amplo deixará nun segundo plano un movemento pequeno pero que debería ser observable noutras circunstancias.
  • Cegueira por desatención: créase un foco de atencion que fai que o noso cerebro inhiba todo o demais. Non o credes? Botádelle un ollo ao vídeo do que falan durante o programa. Aquí tedes a ligazón.
  • Distracción mental: trátase de estimular a atención endóxena incitando a que o espectador realice procesos internos. Os magos adoitan empregar este tipo de manobras conxuntamente coa atención esóxena, conseguindo que “deixemos de mirar” sen saber cando o fixemos.
  • Atención conxunta: prestamos atención a sucesos aos que cremos que outras persoas prestan atención.

Temos que partir da base de que o cerebro non “ve” todo o que percibimos a través da retina e que por tanto non vai procesar conscientemente toda a información que lle chegue. Agora xa coñecedes moitos dos trucos dos que se valen magos e ilusionistas para sorprendernos e ademais coñecedes a explicación neuronal que hai detrás. Pero que teñen que ver as ras en todo isto?

Os humanos e os primates somos os únicos animais que podemos percibir o estático, é dicir, o que non se move. Como? A partir de movementos oculares de moi pequena amplitude que se realizan a razón de 60 oscilacións nun segundo. Son as chamadas microsacadas as que convirten en móbil o que está quieto. É por iso que unha mosca que non se move nunca será capturada por unha ra, pois ao non ser capaz de detectar o movemento, non a ve.

Cal é a finalidade das microsacadas? Que os estímulos cheguen de forma contínua ao cerebro, evitando así o que os neurólogos chaman a adaptación neuronal (as neuronas que non reciben estímulos pasan a estar inactivas).

Apaixoante, verdade? Isto só foi un pequeno resumo do que podedes atopar neste capítulo de Redes. En serio, non vos perdades o vídeo porque ademais aprenderedes algún que outro truco de maxia co que impresionar aos colegas e veredes como existen magos (pick pockets) que se adican a limpar os petos dos inxénuos colaboradores que se prestan a botar unha man durante o espectáculo.

O que nunca nos dixeron na facultade

Parece ser que moitas das grandes series están tamén cheas de grandes científicos que decidiron transmitir os seus coñecementos traballando como guionistas. Esta é a explicación do que acabo de ler acerca de Futurama, onde se demostra un novo teorema matemático. Entrade na ligazón de orixe para coñecer todos os detalles.

futurama

Visto en FayerWayer.

Por que escribimos sobre Ciencia?

Esta era a pregunta formulada en amazings a principios do mes de Agosto e aquí vos deixo algunhas das miñas reflexións alí publicadas. Desculpade a miña vaidade 🙂

Creo que o principal motivo polo que nos interesa a Ciencia é porque somos curiosos. Prantexámonos preguntas e necesitamos respostas. Unha vez coñecemos a resposta temos a necesidade de transmitila, nunha tentativa de comunicar o que cremos saber e evitar a perda de coñecemento.

estrelasXa no plano máis persoal, eu de pequena collía sen permiso o Cheminova e o Scatron da miña irmá maior e facía programas inútiles en Basic co MSX. Moitos anos máis tarde no instituto, levaba un rigoroso diario de todas as prácticas que realizabamos nos laboratorios de Física, Química e Bioloxía, a pesar de que ninguén nos pedira que o fixeramos e por suposto nunca ninguén o leu (aínda o teño).

Despois un estupendo profesor descubriume o fascinante mundo da Física e aí fun, onde o mellor profesor que tiven fixo que me namorara para sempre da Óptica (grazas, Salva!). Tiven a oportunidade de investigar e escribir sobre todo o que aprendín alí e esta vez, si que houbo persoas que o leron (aínda que tampouco moitas, que xa sabemos como é isto :-) ).

Finalmente decanteime pola docencia na secundaria e comecei un blog de forma moi casual no 2004. No 2005 xa era unha ferramenta imprescindible para o día a día na aula e un valioso aliado para conseguir que os meus alumnos leran sobre temas sobre os que nunca lerían de forma voluntaria. Iso si, antes collerían unha serpe de cascabel que o rato para facer un scroll (como di o meu amigo Martín) por iso case todos os posts son dun par de parágrafos acompañados dunha imaxe. De vez en cando, e case sempre no verán, permítome escribir entradas máis longas coa certeza de que non as lerán, pero quizáis algún día…

Na casa temos máis do mesmo, dous físicos xuntos, un deles coleccionista de libros de ciencia ficción non poden dar nada bo e por iso tivemos que responder por que os líquidos adoptan a forma dos recipientes que os conteñen ao noso fillo maior cando tiña dous anos, por poñer un exemplo.

En fin, a ciencia sempre estivo presente na miña vida de forma moi especial enriquecéndoa día a día. Por que non compartilo escribindo sobre ela???

James Randi nas charlas do TED

James Randi é un ilusionista que nos anos 70 desafiou publicamente a Uri Geller e actualmente ofrece, a través da súa fundación educativa, un premio dun millón de dólares a calquera persoa que sexa capaz de demostrar cualidades paranormais en condicións controladas. Os anos pasan e o premio segue sen ter dono.

Nesta charla do TED que tamén atoparedes subtitulada en multitude de idiomas, James Randi non deixa monicreque con cabeza á hora de falar dos fraudes psíquicos. Non ten desperdicio!


Ver vídeo


(NOTA DA EDITORA: segue a haber problemas ao subir e incrustar vídeos pero aquí tedes a ligazón)

Tomando medidas I: os manuais dos Jóvenes Castores

Seguro que moitos de vós lembraredes os manuais dos Jóvenes Castores, unha colección de libros inesquecible para todos os nados nos anos 60 e 70. Habíaos de temática xeral, onde podías aprender a arranxar un libro vello, agochar segredos con zumtarconie de limón ou escribir mensaxes indescifrables. Tamén había números especiais adicados a un único tema. Aí estaba o Manual de Patomas, de trucos de maxia, o da Abuela Pata, cunha chea de receitas de cociña e por suposto, o Manual de Tarconi, o especial adicado aos inventos.

Lembro un dos artigos que lin de pequena onde se afirmaba o útil que pode resultar coñecer determinadas medidas do teu corpo. Que distancia hai do pulso ao cóbado ou canto mide a nosa cuarta é información que nos pode sacar dun apuro para estimar o tamaño de obxectos nunha tenda, por exemplo.

jovenes castoresSempre me sorprendo cando lles pido aos meus alumnos que me digan canto mide un boli  dos que usan todos os días. A primeira resposta é un “non sei”. Eu tamén lles respondo sempre o mesmo, se estará máis perto de 5 cm ou de 80 cm 🙂

Un pode non ter instrumentos de medida para realizar unha medición precisa, pero ten que ser capaz de realizar estimacións co que ten a man, sen ir máis lonxe, coa súa man. A miña mide 18 cm de polgar a maimiño. E a túa?

Ah, lembrade tamén que un paso amplo dunha persoa de estatura media mide arredor de 1 m.

Taboleiro de anuncios

Con linoit podedes crear o voso propio taboleiro de anuncios no que poñer un post-it, colgar unha imaxe ou subir un vídeo. Se os demais poden facelo tamén ou soamente visitarvos é decisión vosa. Eu xa teño o meu, que polo momento está en construción pero nel atoparedes as datas dos exames de Setembro. Aparece no menú principal como Taboleiro de anuncios.

linoit

Visto en wwwhat’s new

Facendo balance en 5 parágrafos

engrenaxeEn menos de dúas semanas comezaremos o curso 2010-11 e este será o terceiro ano que impartirei o Ámbito Científico-Técnico nun grupo de PDC. O curso pasado pensei en colgar todo o material co que traballamos no Ámbito no Blog de Tecnoloxía pero non me sentía moi cómoda con esta opción, polo que decidín crear un novo blog no que tamén os alumnos do grupo eran editores. Foi unha experiencia xenial. Con todo, esta solución tampouco me fixo sentir moi cómoda porque non me resulta natural separar ciencia e tecnoloxía cando fóra do mundo académico camiñan diariamente da man. E nin vos imaxinades o esforzo que supón manter á vez dous blogs (esa foi a razón principal pola que desapareceu o curso pasado a sección da Aplicación da Semana).

Por outra banda está a constante actividade no noso instituto para a que sempre houbo un oco no Blog de Tecnoloxía. A pesar de que por fin temos páxina web, quero seguir contándovos cando vai ser o magosto ou se este ano teremos concurso de relatos no Samaín.

Por último hai unha razón de tipo persoal. Encántame ser profe de tecnoloxía (nunca saberedes o ben que o paso) pero hai ocasións nas que me apetecería escribir sobre temas non necesariamente relacionados coa docencia da tecnoloxía, e se non o fago é porque na parte de arriba do blog pon “Blog de Tecnoloxía”. Ben, durante o verán consigo esquecerme do título con máis facilidade 😀

A onde nos leva todo isto? A que quero manter o eixo do blog, que son os contidos de Tecnoloxía, pero tamén quero incluír de forma natural contidos relativos a todas as materias nas que imparta clase, como é o caso do Ámbito Científico-Técnico. Quero falar do que acontece por Pastoriza e tamén contarvos de vez en cando cousas que non teñan que ver con ningunha delas. A solución á que cheguei foi a un cambio de título para o blog que me proporcione a liberdade que busco, que conlevará tamén un cambio na URL.

Isto non vai suceder de hoxe para mañá (entre outras cousas porque todavía necesito ese título para o blog!). Avisareivos con tempo porque me encantaría que seguirades visitándonos. Estade atentos tamén os que nos seguides a través de lectores de feeds! E sobre todo, moitas grazas!!!

Os profes tamén facemos lista de bos propósitos

Todos, os profes tamén, comezamos o curso cunha lista de bos propósitos que agardamos acadar antes do mes de Xuño. Desde ilibrarian propóñennos algúns de tipo tecnolóxico:

checklist

  1. Crea un blog ou mellora o que tes.
  2. Crea unha wiki cos teus alumnos.
  3. Crea unha web.
  4. Crea vídeos sen mercar equipamento.
  5. Crea mapas para contar unha historia.
  6. Experimenta backchannelling na túa aula (por exemplo a través de Twitter).
  7. Únete a unha rede social para o teu desenvolvemento profesional.
  8. Usa un servizo online para gardar os teus marcadores.
  9. Ensina aos teus alumnos que existen máis formas de buscar información ademais de google.
  10. Ensina aos teus alumnos a facer podcast.
  11. Limpa a caixa de correo.